Ben Diyarbakırlı olarak, bu şehri sadece bir harita üzerinde bir nokta gibi görmüyorum. Diyarbakır… Söylendiğinde ilk akla gelen surlarıdır belki ama ben, o taş surların ötesinde, nefes alan bir şehir görüyorum. Binlerce yıllık geçmişiyle Diyarbakır, yaşayan bir tarih; sokaklarında yürüdüğüm her adım bana bir masal fısıldayan bir kültür hazinesi. Burada büyüdüm, burada soluk aldım, burada geçmişin gölgesinde bugünü hissettim. Her sabah uyanışım, surların gölgesinde atılan ilk adımla başlar ve gün batımına kadar şehrin ritmiyle uyum içinde devam eder.

Surlar… Onlar sadece taş değil, benim çocukluğumun ve gençliğimin tanıkları. Roma, Bizans, Artuklular ve Osmanlıların izleriyle dolu. Surların taşlarına dokunduğumda, sadece tarih değil; atalarımın sevinçleri, hüzünleri ve direnişleri de ellerime geçiyor gibi hissediyorum. Kapılardan geçerken bir zamanlar savaşların, sevinçlerin ve vedaların yaşandığını düşünüyorum. Her burç, her kapı adeta geçmişin sayfalarından bir pencere gibi açılıyor bana. Surların tepesinden Dicle Nehri’ni izlediğimde, binlerce yıl öncesinin sessizliği ve bugünün karmaşası birbirine karışıyor.

Ama Diyarbakır’ı özel kılan sadece surlar değil. Şehir, yaşayan kültürüyle büyülü. Hevsel Bahçeleri ve Dicle Nehri’nin kıyıları, gün batımında adeta bir ressamın paleti gibi renklenir. Burada yürürken geçmişin sessizliğini ve doğanın dinginliğini hissediyorum; nefesim tarihle birlikte akar. Pazarda dolaşırken tezgâhlardaki renkler ve kahvehanelerdeki sohbetler, bana bu şehrin geçmişten bugüne taşınan ruhunu hatırlatıyor. Burada her köşe başı bir hikâyeye ev sahipliği yapar; bir çocuk top oynarken, bir yaşlı ağacın gölgesinde oturur ve eski bir masalı anlatır gibi bana geçmişi fısıldar.

Diyarbakır’ın dini ve kültürel mirası da ayrı bir büyü taşır. Ulu Camii, sadece ibadet edilen bir mekan değil; geçmişin bilgeliğini taşıyan bir mabettir. Taşlarına dokunduğumda, ustaların emeğini ve yüzyılların sabrını hissediyorum. Kiliseler, medreseler, hanlar ve tarihi evler; hepsi bu şehrin çok katmanlı kimliğini bana gösteriyor. Bu şehirde tarih, sadece kitaplarda değil; kalbimde, sokaklarda ve sohbetlerimizde hayat bulur. Her medrese avlusu, bana geçmişin öğrencilerinin sesini, tartışmalarını, hayallerini hatırlatır.

Ben Diyarbakırlı olarak her sabah şehre uyandığımda, surların gölgesinde yürüyüş yaparım. Sokaklar yavaş yavaş uyanır, kahvehanelerden çay kokuları gelir, simitçiler tezgâhlarını açar. Her yüz, her sohbet, geçmişin bugüne taşınmış bir parçasıdır. Bu şehirde bir çocuğun kahkahasında, geçmişin oyunlarını duyar, pazardaki tezgâhlarda binlerce yıl önceki yaşamın izlerini hissederim. Diyarbakır’ın ritmi, tıpkı kalbim gibi, geçmiş ve bugün arasında atar.

Surların gölgesinde sabah yürüyüşleri, Dicle’nin kıyısında gün batımı, kahvehanelerde çınlayan sesler… Diyarbakır’ın her köşesi bir haber gibi, her taş bir sütun başlığı gibi, her an bir manşet. Burada tarih, gazetelerde yazılan bir olay değil; yaşayan, nefes alan bir hikâye. Ben her adımda geçmişin sayfalarında dolaşıyor, bugünü ve yarını hissediyorum. Burada yürürken eski ustaların taşlara kazdığı izleri, çocukların tozlu sokaklarda top oynayışını, hanların sessiz koridorlarından gelen ayak seslerini ve kadim kahvehanelerin sessiz sohbetlerini aynı anda yaşarım.

Diyarbakır benim için bir şehirden öte; bir zaman kapsülü, bir kültür mirası, yaşayan bir destan. Onu sadece görmek yetmez; hissetmek, anlamak ve geçmişin izleriyle bugün arasında köprü kurmak gerekir. Çünkü Diyarbakır, sadece yaşayan tarih değil, kalbimde yaşayacak bir efsanedir. Burada yaşamak, geçmişin hatıralarıyla dolu bir romanı her gün yeniden okumak gibidir.

Ve şimdi, gazeteyi kapatıp sokaklara adım attığımı hayal edin. Kahvenin kokusu, pazardaki renkler, surların gölgesinde yürüyen çocukların kahkahası… Her şey bir haber gibi, her taş bir sütun başlığı gibi, her an bir manşet… Diyarbakır’da zaman, sayfalar arasında kaybolmaz; ben onun sayfalarında dolaşıyorum. Tarihi okuyor, bugünü yaşıyor ve yarının izlerini hissediyorum. Her köşe başında bir röportaj, her evin kapısında bir başlık var. Burada yürürken, geçmiş ve bugün bir sayfanın iki sütunu gibi yan yana akıyor; ben sadece bir okuyucu değil, aynı zamanda haberi yazan bir muhabir gibi hissediyorum.

Diyarbakır, sadece bir şehir değil; yaşayan bir gazete, her gün yeniden yazılan bir tarih kitabı. Ben, bu kentin sayfalarına dokunduğum her an, tarihin içinde kayboluyor ve onu bir parça da kendim için yeniden yazıyorum. Ve bazen, gecenin sessizliğinde Dicle’nin kıyısına oturduğumda, şehir bana fısıldar: “Her taş, her ev, her ses, seninle yaşadı, seninle nefes aldı. Bu şehirde sen de tarihsin artık.”