Nereye gidiyoruz?

VİTRİN

Abdülkadir DURGUT

Nereye gidiyoruz?

Bu soru dışarıya değil, önce içimize sorulmalı.

Kalabalıkların içinde yalnızlaşan insan,

Eşyalar çoğaldıkça huzuru azalan evler,

Sözler arttıkça anlamı eksilen sohbetler…

Biten ahlak diyoruz…

Yok olan maneviyat diyoruz…

Aslında eksilen; kalbimizin Allah ile olan bağıdır.

Bir zamanlar sofralar sade ama dualar zengindi.

Bir zamanlar imkân azdı ama kanaat çoktu.

Şimdi imkân var…

Ama huzur arıyoruz.

Maneviyat, sadece camide yaşanan bir duygu değildir.

Maneviyat;

Bir yetimin gözyaşını silerken,

Bir hatayı affederken,

Bir lokmayı paylaşırken,

Bir kalbi kırmamaya dikkat ederken yaşanır.

Ahlak; başkası görürken değil,

Kimse görmezken gösterdiğimiz duruştur.

Bugün insan;

Başkalarının kusurunu büyütürken,

Kendi eksikliğini görmez oldu.

Dil çoğaldı, zikir azaldı.

Paylaşım arttı, şükür azaldı.

Oysa insanın asıl yolculuğu dışarıya değil, içeriye doğrudur.

Kalbe doğrudur.

Nefsi terbiye etmeye doğrudur.

Belki de sormamız gereken soru şudur:

Biz dünyaya mı yöneldik,

Yoksa dünya mı bizi yönetti?

Bir kalp Rabbini unutursa daralır.

Bir ruh zikirsiz kalırsa yorulur.

Bir toplum maneviyatsız kalırsa savrulur.

Ama umut her zaman vardır.

Çünkü tövbe kapısı açıktır.

Çünkü dönüş mümkündür.

Çünkü rahmet sonsuzdur.

Şimdi yeniden durma vakti…

Bir muhasebe vakti…

Bir iç hesaplaşma vakti…

Kalbimizi temizleyelim.

Kırdıklarımızdan helallik isteyelim.

Unuttuğumuz dualara dönelim.

Secdeyi hayatımıza yeniden yerleştirelim.

Ve sözü gönül sultanına bırakalım,

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî şöyle der:

“Sen kendini küçük bir cisim sanırsın;

Oysa en büyük âlem senin içinde gizlidir.”

Ve yine der ki:

“Dert, insanı yokluğa götüren rahmettir.”

Belki de yaşadığımız bu manevi boşluk,

Yeniden dolmamız için bir çağrıdır.

Ve en nihayetinde:

“Ne olursan ol, yine gel.”

Çünkü kapı kapanmadı.

Çünkü dönüş mümkün.